તું જ કહે!
તું આવે તો, કહે, કોને આપું મહત્વ?
તને કે તારા તરફની મારી લાગણીને?
તારી યાદે જ તો ભૂલાવી દીધું છે કે
તું વધારે ગમે છે , કે તારી યાદ મને?
તારી વાતને હું ન માનું કેમ કરીને ?
કહે કે નકારું કેમ,મારા દિલની વાતને ?
તારું આવવું જો થયું કાયમી રહેઠાણ
હવે કહે તું,કેમ કરીને બદલું હું મકાન?
રોજ સ્વપ્ન જોઉં એ જ સાચું લાગે!
હવે જો તું આવે તો કદાચ અડવું લાગે!
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
પ્રાર્થના
મેં જ માંગ્યું હતું
વારે વારે
વારંવાર
પ્રાર્થના સ્વરુપે
એને સૌંદર્ય આપજે
હ્રદય અને મનનું પણ
જેથી સુંદર માર્ગ તરફ
એ આપોઆપ ખેંચાય....
મેં એની પાંખમાં મજબૂતાઈ માંગી
જેથી એના અનન્ય અને કઠિન રસ્તા
એને ડગમગાવી ન દે
હંફાવી ન દે....
મેં એની તેજ દ્રષ્ટિ માટે
પણ વિનવણી કરી
જેથી ભૂત, ભવિષ્ય અને
વર્તમાન માટેના નિર્ણયમાં 'દ્રષ્ટિ' મદદ કરે....
મારી મહત્વકાંક્ષાની ભૂલ સુધારીને
હવે....,
હવે.....
ખાસ પ્રાર્થના કે....
આ બધી શક્તિ સાથે
'સહાનુભૂતિ ' નો ગુણ ચૂકાય નહી!
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
મારાં
વેગળી કરી એકવાર
હર એક ઈંટો અને ભીંતો
જેની જોડે સમજણ આવી
ત્યારથી કરતી'તી ગોષ્ઠી
કોઈક આંસુને લીંપણ
ગળી ગયું હતું અને
કોઈ જીદને છતે
ટાંગી દીધી હતી
ઝાંઝરીથી પાયલ,ને પછી તોડા
તોડા કે પછી હતાં.....?
બેડી હતાં જુવાનીનાં ઘરેણાં?
કેદ હતી મારી જ ભ્રમણાંમાં!
કંકુનો શણગાર, મહેંદીયાળી આશા
ઘરચોળે મઢ્યાં સપના નવા
વીંછીયાઓએ તો સમજાવ્યા માપ;
નવા ઘર, સાસરિયાના
ચૂડી વીંટી ને વીંછીયા, બધાં ય ઘસાયા
દિવસરાત વરસો થઈ વીત્યા
વાળની લટે વસી થોડી ચાંદી
તો ય ઉંબરાં પોતીકાં ન બન્યાં
વડીલોના ખોંખારા ઓઝલ થ્યાં
પગલીના પાડનાર મોટા થ્યાં
વળી અસમંજસ નારીના મનમાં થ્યાં
હું થઈ સૌની, કેમ ન સૌ મારા થ્યાં?
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
અંધારું
દીવા જેવા અજવાળાને એક હકીકત છે અંધારું ,
અજવાશ છોડ્યાનું પરિણામ હોઈ શકે અંધારું!
અબોલા લઈને બેસી ગઈ છે લાગણી કોઈ ખૂણે
રડમસ થઈને ડૂસકાં ભરતું રહે છે કાળું અંધારું
ધીમી ગપશપ લઈને બેઠા રહ્યા અમે ચારેય પ્રહરે
વાત બે'ક ચોરીને ધીમું હસતું'ર્યું નટખટ અંધારું
ગળી ગઈ રજની ભેદ કેટલાં ને છાનીમાની રુએ
થઈ ગયો હોત ને હાહાકાર,જો ન હોત અંધારું!
ઊગતા સૂરજને જ તો પૂજે છે અહીં લોક બધે
એ કેમ કરી ઊગી શકે જો સર્યુ ન હોત અંધારું?
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
