કોઈ નથી

કોઈ નથી?

કોઈ નથી?

ના હોય!

ક્યાં ગઈ એ ટીકટીક સાથેની ટકટક? 

ને ચીકચીક કે ઘર કેમ નથી ચકાચક? 

કાંટા ફરે એમ કામ ફરે

પગ ઘરનાં હર ખૂણે દોડે. 

દૂધનાં ઉભરાને રોકું કે 

છલકાતી ટાંકીની મોટર બંધ કરું?

મારું જીવન એટલે ગાંઠઅંબોડામાં

ગોઠવાઈ ગયેલી રોજનીશી!

ન એ ખૂલે કે ન કામ ખૂટે!

સૌ સૌના મતમાં ઝૂલે. 

કોઈને હેલ્ધીફૂડનો આગ્રહ

કોઈ ડાયેટવાળા

 ને કોઈ વિધાઉટ શ્યુગર કે વિધાઉટ સૉલ્ટ

બધાંનું બરાબર, મારા જીવનનું નમકીન ખૂટે!

પણ તો યે સઘળાં મારાં દિલનાં ટુકડાં

એ ના હોય તો દિલ બોલે, 

"કેમ કોઈ નથી?"

બહુ દૂર ગયાં, રહ્યાં, હવે કોઈ નથી!

©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા

હિંચકો

હું હિંચકે ઝૂલું 

કે આવે

તારી યાદ! 

વીત્યા અને વર્તમાનમાં

વીંઝાઉ જો જોઉં એની ચાલ,

તારૂં આવ્યાનું સ્મરણ ઝીલું

ત્યાં કઠે તારા ગયાની વાત, 

હજુ 'કેમ મોડું?'નો ઉત્તર માંગુ

ત્યાં એ દક્ષિણ તરફ ભાગે!

ગતિના સાથી, સ્મરણો સંગાથી

એક ઝૂલણમાં સો સો ઘટના તાણે!

@અર્ચિતા દીપક પંડ્યા