દુર્ગા

મારે તો  કપાળમાં કૂવો
અને
મમ્મી વિના ક્યાંય જઉં નહીં
એવી ઢીલી,

શેરીનું  કૂતરું ઘવાય,
તો પણ દયાથી
આંખમાં પાણી ઉભરાય...

પણ એક વખત
આંસુ
કદાચ બધાં
વપરાઈ ગયા,
હાથ થરથર ધ્રૂજવા બદલે
મુઠ્ઠી વાળી કઠોર થવા લાગ્યા.

મારી  તકલીફોએ મને
મજબૂત બનાવી.
મારી પર તકાતી નજરે
મારી નજાકતને
ગળી લીધી..

હવે મારી પ્રેરણા, મારી શક્તિ
ગેરવર્તણૂંક
અન્યાય
જુલમને
જવાબ આપી દે છે
મારા જ શક્તિશાળી વારથી
હું મને
મા દુર્ગામાં ભળી જતાં જોઈ રહી છું.
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા