અરે વાહ , વાત જો કેવી મઝાની થઇ ગઈ
મળે તો મિલન નહીતો યાદો સુહાની થઇ ગઈ !
દોસ્ત, ચાલ પણ કેવી મસ્તાની થઇ ગઈ
હોશમાં રહીને પણ જરા દીવાનગી થઇ ગઈ !
દાસ્તાન દિલની ભલે જરા પુરાની થઇ ગઈ
રેવાલ ચાલે વધતી એક રવાની થઇ ગઈ !
ઝખમો થોડા ખૂંચ્યા પણ કહાની થઇ ગઈ
શિક્ષા દિલને કેવી જુઓ સદાની થઇ ગઈ !
કહું છું જાહેરમાં પણ વાત તો ખાનગી થઇ ગઈ
પીડા અંતરંગ કેવી ખુદને સહેવાની થઇ ગઈ !
અર્ચિતા દીપક
અમે તો હજુ લગી ભીના ભીના
વાદળ ઓઢી ને જ ઘૂમ્યા છીએ !
તરસ્યું ના રણને ય ધીરે ધીરે
લગીર પલાળતા જ રહ્યા છીએ !
કોક દિ કઠણ પર્વતની ટોચે ટોચે
વાદળ ફાટી વરસ્યા ય છીએ !
અમને ગમે ઓઢવો ભેજ રૂંવે રૂંવે
ભૂલ સમજી પસ્તાયાં ય છીએ !
ધરતીની વરાળ સમાવી ધીરે ધીરે
મીઠું ઝરમર વરસ્યાં ય છીએ !
નથી ઠોસ કશું બતાવા અહી કણે કણે
તો યે અમે મોટામસ થયા છીએ !
અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
થોડું વધીને
કૈક તો છે મારી પાસે એવું તારાથી વધીને.....
ન તું હોય તો ય ધબકે ધબકારથી વધીને .....
ટેરવા જગાડે સંવેદન જરા સ્પર્શથી વધીને .....
મૌન કહે ધીમેથી કેવું મને શબ્દથી વધીને .....
અણસારમાં પણ જોઉં ,હકીકતથી વધીને .....
કોઈ વાર નવું કઈ કહું રસમથી વધીને .....
એક વાર તો થાય કશું બનાવથી વધીને .....
અને ઈશ્વર મળે એમ અવતારથી વધીને.....
અર્ચિતા દીપક
માવઠું
એંધાણી છે માવઠું થશે
થશે કોઈ કાળી ડીબાંગ ભેટ ,
સાથે પવનની સનસનાટી
અને ચમકીલી વીજળી તેજ !
કોળે મીઠા રુદિયાના ભાવ
સ્મરણો દોડી વીંટળે છે દેહ ,
ઝરમર ઝરમર વરસે મેહ
ઉભી વહું અને સ્મૃતિની ખેપ !
કામોસમે ઝીલ્યો પયગામ
ને રળ્યો કિંમતી અહેસાસ
કદીક કદીકનો લહાવો એવો
એવો છે કમોસમી વરસાદ !
અર્ચિતા - દીપક
न जाने क्यू अब भी याद है वो मोड़
जहाँ मिले थे .... हम थे
तुम भी थे ....
जज़्बातोके भंवरमे हम डूबे थे
तुम भी डूबे थे ....
डुबाकर उठाने वाले वो लम्हे थे
तुम थे ऊपर उठे
हम भी तो थे
न मांगकर कुछ बस देना था उधर
जज़्बातसे तो बस हमें अपने आप को
भिगोना था
न तुम कुछ बोले
न हम भी तो कुछ बोले थे ...
न कोई था बंधन फिर भी ...
हम उधर थे बंधे
आप भी तो थे बंधे .....
आज भी उस मोड़ से उसी तरह है जुड़े ...
बहुतसे अनजानों में है कुछ पहचाना सा ...
हम है ही वहां
जहां आप भी तो है वहां ...
~अर्चिता दीपक
दबे दबे से जज़्बात
सहमी सहमी सी साँस है
सुन्न कुछ अहेसास से
बेहोश सी ज़िन्दगी है
किसीका आना मुक्करर नहीं
न किसीके जाने से है शिकवा
फिर भी जान है, मसरुफी है
जारी है सांसो का गिनना
यही उम्मीदसे कि
....होशमे आएगी ज़िन्दगी !
बेकरारी की एक हद गुज़ारदी हमने इस तरह
छटपटाये मछली पानी के बिना जिस तरह
वो न आये तो और तो बात नहीं होगी कोई
जान वैसे ही ले गए है वो यहांसे चले जा कर
अरमां उनको देखनेका इस तरह जले है दिलमे
पतंगे के लिए शमा तपिशसे छटपटाये है जैसे
बयां करे कैसे दिल का हाल आये दिन उनको
हररोज़ की ये एक सी दास्ताँ हम सुनाये कैसे
अर्चिता दीपक
तड़पाहट थी , छपछपाहट सी थी तब हर रगमे ,
हुआ दीदार -ए -यार तो सुकून दौड़ रहा है खूनमे ...
नहीं आते तो न थी वजह कोई उनको बुलाने की
सांसे तो रुक जाती हमारी कैसे रहती ज़िन्दगीभी ...
कैसे जी पाते हमे न था यकीं न दिल पे न अपनेपे
शुक्र करें तो भी किनका मिल्कियत सब है उन्हीकी ..
रब सा चाहू हूँ सनम तुज़े या तुज़ सा है रब मेरे लिए
मसलत मुसलसल चलती है मेरे दिलमे और जहनमे ...
अर्चिता दीपक
माँ .....
इस संसार में एक साधारण स्त्री का
रूप लिए तुम क्यू सहमी सी लगती हो ?
क्यू अपने विचार
प्रदर्शित करने से डरती हो ?
क्यू अपना निर्णय
जाहिर करने पर ज़ीज़कती हो ?
अपनी पसंद को अंतिम एहमियत
देती हो ?
एहतराम सबको देते देते
क्या खुद अपना संभाल सकती हो ?
माँ.....
तुम हर रूपमे जीता करो ....
अपना सम्मान बनाये रखो ....
इस धरती पर भी
तुम्हारे बिना है सब....
पर अधूरा है ....
बस,
तुम अपने मृदु स्पर्शसे
कठोर जीवनको
जिवंत बनाओ....
सुखी बनादो ....
कृपा बनाये रखो ....
अर्चिता दीपक
