આંખ

આંખ

શમણાં લઇ રહેવું, નમણાં થઇ રહેવું ;

અમારે આંખ રહી, બસ મૌન થઇ વહેવું.

હૈયા ઝૂલે હીલોળે, તો યે ચૂપ્પી સાધવું,

હરખ હોય કે ગમ, આંસુ એક વહાવું.

વાત કોઇ છટકી પાંપણની કેદ વચાળે

તો મીઠાં સ્મિતના ઇજન પીયુને વંચાવું.

જબાન ન બોલી એ કહી દીધું મૌનથી

ભાષાનો ભાર ન જરી અમથો વરતાવું.

સજળ છું, ચંચળ છું ને છું  નખરાળી

પણ ભેદ કૈંક ઊંડા, તો ય  ખુદમાં છૂપાવું

મન મીત મારાં એટલું કહે કે તારા પછી

આ આંખમાં કેટ કેટલું હવે સમાવવું?

               અર્ચિતા દીપક પંડ્યા