અભિમન્યુ
ભલે શીખી આવ્યો
કોઠા યુદ્ધના
માના ઉદરમાંથી,
અભિમન્યુ!
પણ લડાઈ તારી જૂદી જ છે અહીં!
અહીં પોતાના જ કાપશે
શસ્ત્રો વિના
શત્રુ તો છદ્મવેશે હશે
ને એ ખાલી...
લાગશે પોતીકાં.
વાર ઉઠશે નહીં
તો ય વાઢી નાંખશે
અને જખમને કોઈ
ઝીણો ખોતરશે
જો જે ભાઈ
નથી ઉંમર તારી આ જોવાની
શરીરના ઘા તો ભરાય કદાચ
આવો મનનો ઘા કેમ ભરાશે?
વીંધીશ સાત કોઠા
પણ બત્રીસ કોઠા કેમ જળવાશે?
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
No comments:
Post a Comment