ઝીણા ડંખ જેવું લાગે,
તો ય કેવું મીઠું લાગે!
વાલમનું ભલે હોય વહાલ
ને તો ય વહમું લાગે!
ઝીણું ઝીણું કાંતુ રોજે યે
ને રાહ જોયા કરું ઓશરી
વેતરીને આખો પટ એમ જ
એ વ્હાલી કરે ખડકી!
માણીગર મારો ભલે એ
પણ કદર એ કંઈ ન કરે
પૂનમનો ચાંદ અમને ભાળી
છેડતી આખા ગામમાં કરે!
આવે ક'દિ ઓરો પણ ખરો
પણ નજર ન મળતી કરે
ધણી મારો ને વહાલો ય ઘણો
પણ ક્યા ભવનો વેરી બને!
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
No comments:
Post a Comment