કિસ્મત

રાતની શાહીમાં

બોળીને કલમ

કદાચ

તેં

લખી'તી

કિસ્મત મારી,

કૂવો કપાળમાં, 

હાથમાં રેખાનાં જાળાં, 

જશની રેખા

વિસારી

જાણે અળખામણાં, 

તેં ધાર્યું, 

પાયલની બેડીએ જકડાઈ જઈશ, 

હાથની ચૂડીએ પકડાઈ રહીશ, 

શણગારના મોહે

બસ, અટવાઈ રહીશ. 

પણ 

ના, 

હું ચાંદનીમાં ખીલી જઈશ, 

કોઈ વેલ બની પાંગરી જઈશ, 

અંધારામાં પણ

આવડે મને

ખોલતાં 

કિસ્મતના તાળાં, 

કોઈ તારલાના અજવાળે 

પણ

આશા ઉગાડી લઈશ, 

નારી છું, 

ઋજુ છું, 

પણ 

દુર્ગાને ગર્વ અપાવતી રહીશ. 

©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા