દૂર ક્ષિતિજે
અગાશી પર
ઊભા રહીને
જોયું ચારેતરફ
જીવનની સંધ્યાનો રંગ
પણ
ફેલાઈ ચૂક્યો હતો,
ભૂખરાં સફેદ વાળની લટો
વિખરાઈ હવામાં ફગફગતી હતી.
શમણાં જોતી આંખ પણ
હવે ચૂંચી બની
દ્શ્યને ઝીલવા મથતી હતી.
સૂરજ ક્ષિતિજે હતો,
જાણે ચૂમી રહ્યો હતો પૃથ્વીને,
ઝીણી થયેલી આંખો
બંધ થઈ ગઈ,
જાણે કોઈ ક્ષણે
એના મનનો ભરડો લીધો!
દૂર ક્ષિતિજે ભલે,
કોઈ મનગમતી ક્ષણ
જીવનનું જોમ બની જાય છે!
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
No comments:
Post a Comment