બારી છોડ!
કશું આપ્યું તને એણે આજ લગી?
હવે તું છોડ, આ બારી!
શું આપશે તને એ?
સપનાં આંખોમાં ?
ભ્રમણા મનમાં?
રોજેરોજ ભરમાવશે,
ને દઈ જશે હાથતાળી
તું છોડ આવી બારી!
બારી મોટો ભ્રમ છે!
કેદ ન હોવાનો વહેમ છે!
આંખો જુએ છે એમાંથી રોજ
ખુલ્લાં આકાશમાં ઊગતી મોજ,
ક્યાં ખબર કે એની પણ લણણી થાય છે!
ઊભા પાકની જેમ એની પણ કાપણી થાય છે!
સણસણતું તીર કોઈ વાઢી જશે,
હવામાં વહેતી ખબર ચાતરી જાશે!
જ્યારે,
ખબર આવશે કે
તારા માટે બારી છે જ નહીં
એ તો હવા ઉજાસ માટે સાધન છે,
પણ તું હવે તારા માટે દરવાજા શોધ
તારી હયાતિના ઊગે મોલ
એવા ખેતરો શોધ....
નહીં તો
ઊગાડ એક પાંખ ઉર્જા વાળી
અને છોડ પથરાળી ભૂમિ
તારે જાવું ઊગમણે દેશ રૂડાં
કર સંધાન હવે તું અવનવા!
નારી ખરી થા નારાયણી!
જનેતાને કોઈ ન હોય બેડી!
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
No comments:
Post a Comment