કોરોના

કોરોના

નાસ વારંવાર, 

પ્રક્ષાલન લગાતાર, 

'કાઢો' ફરી ફરી, 

પ્રતિકારક શક્તિ- અત્યંત જરૂરી, 

સ્પર્શનો ભય, 

શ્વાસનો ભય, 

સંપર્ક નહીં, સંસર્ગ પણ નહીં જ ને?

છે આ મહામારી ની મજબૂરી. 

છે આવશ્યક દૂરી, 

જો થઈ ચૂક થોડી, 

ચૌદ  દિવસનો  'વનવાસ' જરૂરી. 

ભય ત્યારે પોતાના હોવાનો છે?, 

કે ભય નહીં રહેવાનો છે? 

લાચારી છે, 

નબળાઈ છે, 

સ્વાદ ગંધની ખામી છે.

છે દૂર બધાં જેમણે 

હંમેશા આંગળી થામી છે.

એ પણ  ન બચ્યાં, 

ભલે ને નામી છે.

 નામ નહોતાં

એ ય ગયા

કંઈ કેટલાંયે

સંક્રમિત થયા..

સ્પર્શ ક્યારે? કયો?કદાચ, 

એનો.. 

સંક્રમિતનો.. 

જો પછી

ધ્રૂજે થરથર

કેવાં રે મન?

મારે મારી સાથે જ રહેવાનું? 

એ સજા કેમ કરી વેઠવાનું? 

મને મારી આદત નથી

એકલપણું શું સાહસ નથી? 

પણ

ધીરે ધીરે ટેવાયો છું, 

મનથી જ મનને સમજાવાયો છું. 

આમ પણ તો તને

આવવામાં એકને, એકલું ન લાગ્યું 

તો

જવામાં એકલા, એકલું થોડું લાગવાનું? 

©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા 

૫/૧૨/૨૦૨૦