વનરાવન છે રુડું

વનરાવન છે રૂડું

મારાં છે એની દરકાર રાખું છું
        એમની ખુશીમાં મારું વજૂદ રાખું છું
જ્યારે મળીએ છીએ 'અમે' બધાં
        સંભાળનું રૂપ ધરું ને ખુદને ગમું છું, 

સ્ત્રીના રૂપ છે અનેક ભલે પણ

ગૃહિણી છું,ઘરની શોભા બનું છું. 

જોડાયા છે જે લાગણીના તંતુ વડે
        તેની જ દિલમાં સરકાર રાખું છું
બે ઘડી મળો તો ભવનું ભાથું દઉં બાંધી
        પ્રેમ આપવા કર્ણનું રૂપ લઈ લઉં છું 

સ્ત્રીના રૂપ છે અનેક ભલે પણ

ગૃહિણી છું,ઘરની શોભા બનું છું. 

લાગે જો માઠું મારાં વહાલાઓને
       મનામણી તો ઠાંસોઠાંસ રાખું છું
નજર ફેરવીને ચાલે મારાં જ કોઈ દિ'
        રાહ જોવાની રીત યથાવત રાખું છું 

સ્ત્રીના રૂપ છે અનેક ભલે પણ

ગૃહિણી છું ઘરની શોભા બનું છું. 

પ્રેમનો ધોધ બનું, સંભાળ સૌની રાખું

ઘર મારું સામ્રાજ્ય, સદા સુઘડ રાખું

ઈશ્વર પણ આવી જાય પરોણો થઈ
      મહેમાનગતિ એવી લાજવાબ રાખું છું
(c) અર્ચિતા દીપક પંડ્યા