પ્રયોજન
ક્ષિતિજથી થોડે દૂર
સંધ્યાકાળથી થોડા જ વહેલા
સૂરજ આખા આકાશને
પીરોજી રંગથી રંગવા
મથતો હોય
અને આકાશની વાદળીઓ
ખીલખીલાટ હસતી
શરમાતી, ઈતરાતી,
ખુશીથી છલકાતી
અને રંગાવાનો ભય પામતી
અને એ જ ભય,
એના મોં ને લાલિમાથી
રંગી દેતો હોય
એવે ટાણે....
તારા પ્રેમનો રંગ લઈ
તું મારી કને આવજે!
કારણ એવે ટાણે
આખી સૃષ્ટિ પ્રેમના
અદ્ભૂત રંગે રંગાયેલી હોય છે,
આપણે પણ એકમેકમાં ભળી
પ્રેમને શરણાગત થઈ જઈએ!
અને આપણી દુનિયાને સર કરી લઈએ!
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
No comments:
Post a Comment