બારી છોડ!
કશું આપ્યું તને એણે આજ લગી?
હવે તું છોડ, આ બારી!
શું આપશે તને એ?
સપનાં આંખોમાં ?
ભ્રમણા મનમાં?
રોજેરોજ ભરમાવશે,
ને દઈ જશે હાથતાળી
તું છોડ આવી બારી!
બારી મોટો ભ્રમ છે!
કેદ ન હોવાનો વહેમ છે!
આંખો જુએ છે એમાંથી રોજ
ખુલ્લાં આકાશમાં ઊગતી મોજ,
ક્યાં ખબર કે એની પણ લણણી થાય છે!
ઊભા પાકની જેમ એની પણ કાપણી થાય છે!
સણસણતું તીર કોઈ વાઢી જશે,
હવામાં વહેતી ખબર ચાતરી જાશે!
જ્યારે,
ખબર આવશે કે બારી નહીં
પણ તું હવે દરવાજા શોધ
તારી હયાતિના ઊગે મોલ
એવા ખેતરો શોધ....
નહીં તો
ઊગાડ એક પાંખ ઉર્જા વાળી
અને છોડ પથરાળી ભૂમિ
તારે જાવું ઊગમણે દેશ રૂડાં
કર સંધાન હવે તું અવનવા!
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
No comments:
Post a Comment