વાદળ કહે...
કેમ જાઉં હું , ધરતી?
તને અહીંથી રેઢી મૂકી?
છોડી વર્ષોનો સંગાથ,
તું બોલાવે 'ને આવું હાલ,
ઉપર રહ્યે જોઉં હું રોજ,
માનવ કરે તારા કેવા હાલ?
ખેંચે રોજેરોજ તારું સત્વ,
ધાતુ, પાણી અને ખનિજ!
અને લપેટે તને ઝેરી પ્લાસ્ટિક!
"મા છે તારી,એને સાચવતા શીખ!
દરિયો, નદી, તળાવ, રસ્તા
જાણે બધાં તમારાં ડસ્ટબીન!
સત્વ જાય અને ઝેર ઓકાય.
ધરા, પછી કેવી રીતે ટકાય?
વંઠેલાં છે સૌ તારા બાળ..
હવે તું જ એને કાબૂમાં આણ.."
ધરતીના ગરમ શ્વાસે શ્વાસે
વરાળથી ભેજ ભરાઈ ગયો...
ધરતીનો નિસાસો પણ,
ક્યાંક અટવાઈ ગયો!
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
No comments:
Post a Comment