સ્મરણો છે વલય જીવનનાં
જેવા કે ગ્રહ શનિનાં
ઘરેણું બની શોભા વધારતાં
ને બેડી બની વીંટાતા
ના ખુદથી અલગ એ રહેતાં
ન તો ખુદમાં સમાતા
મીઠાશ ઘોળીને પીગળાવતાં
તો ક'દિ મોં ભાંગતા
છેક નજીક ઘૂમતાં મનપટલે
ભેજ ભર્યાં મેઘ શાં
સંકોરું મને ને મને ઘેરતાં
જીવનનું ધન ને શોભા
No comments:
Post a Comment