શિખરિણી છંદ,સ્ત્રી

હું ઘૂમી કેડીઓ, સમય સરખો, મારગ લઈ

મઝાથી ઘૂમી'તી, બચપન સમી, ચંચળ થઈ

મને જોઉં જાતે, અચરજ ભરી,કાળ રસતે

નહોતી કોઈની,ફકર મનમાં,ખેલ રમતે

ગમી એ ભૂલેલી,કલરવ ભરી, યાદ ઉરથી

વહાણાં વીત્યાં છો,પણ અસર તો, ખૂબ જચતી

મર્માળાં પાઠો તો, ગહન મનથી, દૂર જ હતાં

બચ્ચાં તો જાણે કે, સપનસમ કો', સૃષ્ટિમયતા

અને  તેથી તેની, વડપણ કરે, ફીકર સદા

ખરે લાગે છે એ , કઠણ રસ છે,સાર સહુનો

હું શીખી ત્યાં થી જે,સબક સઘળાં,જીવન થકી

ચડ્યાતાં સૌ કોઈ, શિખર અઘરાં, હિંમત થકી

હવે છે બાલોમાં, અસલ પળિયાં,  વાત જ ખરે

ન છોડું કાર્યો એ, હર પલ મને, આનંદ રહે

                   કૃતિ:2

સ્ત્રી : શિખરિણી છંદ

ધરા સોહાવે છે, નયનરમણી, નાર સુલભા

રસિકા ખીલે તો, કનકવરણી, રૂપધરિતા

કટાક્ષો નૈનોનાં, હ્રદય અધિષ્ઠા,થૈ રુઢ થતાં

મધૂરાં બોલોથી,મનસ્ હરતી,ઓ પ્રિયવદા

સુરાહી શી શોભે,ગર્દન નમણી,માદક અદા

પ્રિયાંશી બાલોની, અલકલટની, કેદ જકડે

રમ્યા મોહાવે ને,મન વચનમાં, બાળ મમતા

વિરાને હોંશે રે,અમનવચને,લાડભગિની

સહુને સંભાળે,પ્રકૃતિગતછે,એમ સુપ્રિયા

રુડા સંસ્કારોથી, પ્રચલન કરે,છે શિષ્ટ પ્રિયા

કુટુંબે સ્થાયી છે, સરલ ધર્મિષ્ઠા,આર્દ્ર હ્રદયા

ગ્રહે છે હાથોમાં, નવતર ભલે,હો કર્મ સદા

જગે છે પૂજાતી, ચરિતર બદ્ધા,રૂપ ગર્વિષ્ઠા

વિશ્ચે માનીતી તું, શક્તિ સકલની, હો સ્વયંસિદ્ધા!
          અર્ચિતા દીપક પંડ્યા